oy oy, ne kadar çabuk geçivermiş zaman, koca bir yazı tüketip geldim. öyle uzunca bir tatile çıktığımı zannetmeyin, bir aylık bir yazlık kaçamağı, sonrasında çok ama çok güzel geçen ramazan ayı.. bir türlü fırsat bulup da paylaşımda bulunumadım. e artık hergün daha da cadaloz olan bir kızım da var tabi... ramazanda yazabilmeyi isterdim, gelen giden, yemekler, misafirlikler... öyle güzel geçti ki belki de eşim ve ben ve kızımız 3-4 gece yalnız yemek yedik, hep kalabalıktık. ramazanın tadı da böyle çıkıyor zaten. hayatımın en güzel ramazanı oldu belkide. inşallah rabbim seneye de bu mübarek ayı layığıyla yaşamamızı nasib eder.
derken günler bir birini kovaladı, bir bakmışım burayı unutmuşum. yazma ihtiyacı duydum da aklıma geldi, bi de şartlar el verdi, zira şu an bütün ev halkı uyuyor.
ben gece oturmayı sevenlerdenim. yanımda bitki çayım olsun, elimde kitabım olsun, sessizlik olsun, otururum da otururum. ben liseye giden bir gençkızken oturur walkman den kasetler dinler, radyo programlarını takip ederdim, sabaha kadar... şimdi gecelerim, gündüz yapmaya fırsat bulamadığım işlerimi yapmakla geçiyor. az önce, günlerdir dürülüp balkona dayanmış zavallı mutfak halımı yıkadım. :) ve buna benzer bir sürü işim var. olsun yine de seviyorum gece oturmayı, ne yapıyorsam yapayım, teleşsız yapmak güzel bir duygu, yorgunluk vermiyor bana.
bu arada gamzeli kelebeğim artık şakımaya başladı. derdini anlatabiliyor 2-3 kelimelik cümleler kuruyor, isteklerini, tepkilerini çok net ortaya koyuyor. kıyafetlerini kendisi seçiyor, giyeceği ayakkabıya karar veriyor. bazen çok saçma sapan oluyor ama çok şeker o halini görmek... memeden kestim, 1 ay oluyor. ne kadar sancılı bir süreç oldu, ki hala zaman zaman aklına geldiğinde psikolojik sancıları devam ediyor. özellikle uykudan kalkınca çok keyifsiz ve hırçın oluyor. ben iki yaşına kadar emzirme tarafatarıydım ama bir anda karar verip hemen bıraktırdım, ben bile nasıl oldu da bu kadar çabuk karar verip uyguladım şaşırıyorum. emzirmekten artık keyif almıyordum, hem de yeme konusunda sorunlar yaşadığımız için memeyi kesince daha iyi yer düşüncesiyle, bir anda oluverdi. meme artık pis oldu, sen büyüdün dedim. ağlamalarına dayanamayacağımı hissettiğim, hadi bırak emsin diye aklımın içinde düşüncelerin uçuştuğu, bir yandan da buna karşı koymak içik kendi kendime hayır hayır diye itiraz ettiğim benim açımdan da zor bir dönem oldu. ama malesef ağlaya ağlaya çaresizliği öğrendi sanırım... daha bu yaşta sana bu duyguları yaşattığım için çok üzgünüm bebeğim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder