şıp şıp şıp...

malumunuz yağmurlu bir gün. kuzeye bakan odamın penceresinde yağmurun cama çarpış sesi hiç kesilmedi. öyle keyifli ki dinlemek... bazen hızlanıyor pıtır pıtır diye bazen sakinleşiyor. ama hiç kesilmedi.

bir de evin içinde bir şıp şıp sesi var ki onu sormayın. eğer çatıdan yağmur damladığını düşündüyseniz yanıldınız. çoraplarını giymek istemeyen zeynebin ayaklarının parkede çıkardığı sesten bahsediyorum. sanki özellikle bu sesi çıkarmak için ayaklarını özel bir açıyla vuruyor yere. ben denedim, çıkaramadım o sesi. şıp şıp şıp öyle güzel ki... ancak üşütüp hasta olmamız yakındır, ne yaptıysam giydiremiiyorum çorapları. sonunda bir anlık dalgınlığından faydalanıp giydirmeyi başardım ama daha da öfkelendi bu duruma.

oysa ki ben de bayılıyorum ayaklarının şıp şıp sesine canım kızım ama soğuk, üşüteceksin diye korkuyorum.

ah bu iki yaş senromu mudur, inatçı kişilik yapısı mıdır bilemiyorum ama çok zorlayacak beni bunu biliyorum...